Act begint altijd bij jezelf.

Dat realiseerde ik me pas echt toen ik een aantal jaren geleden in aanraking kwam met ACT (Acceptance and Commitment Therapy). Inmiddels werk ik de aanpak “Je Moet Niks”, een training gebaseerd op ACT die me nog meer hielp inzien hoe je kunt stoppen met vechten tegen je “negatieve wissels” – en in plaats daarvan kunt investeren in wat je écht belangrijk vindt. Want geloof me, ik weet hoe het is om te vechten. En nog belangrijker: ik weet ook hoe het is om daarmee te stoppen

Van ziek zijn naar betekenisvol leven

Op vierjarige leeftijd werd bij mij een stofwisselingsziekte vastgesteld, na talloze onderzoeken en spoedopnames. Ik was jong, vaak ziek, en moest steeds opnieuw beginnen. Op school. In mijn studie. Bij vriendschappen. Met sporten. Het leven voelde vaak als een herstart. En toch ging ik door. Het gevecht leek soms zinloos, maar ik voelde altijd een soort drive: ik wil niet dat mijn lijf bepaalt wat mijn leven waard is. Dus maakte ik telkens opnieuw de keuze: mijn pijn, mijn vermoeidheid, mijn stoma’s horen erbij – maar ze bepalen niet alles. Ik bepaal nog steeds wat ik belangrijk vind in mijn leven.

Herkenning en confrontatie met ACT

Toen ik ACT leerde kennen, voelde dat deels als thuiskomen. Er zat veel herkenning in de basisprincipes. Maar het confronteerde me ook. Want hoewel ik al jong had geleerd om steeds opnieuw op te staan, merkte ik ineens hoeveel ik ook nog aan het vermijden was. Hoe vaak ik op de automatische piloot door denderde, zonder stil te staan bij wat er écht in mij omging.

Tijdens mijn basisopleiding ACT bij Heidi Stiegles, werd mijn vader ernstig ziek. Die dagen voelde ik zóveel. Gedachten, emoties, fysieke sensaties. Alles tegelijk. En ik merkte: ik kon het niet wegduwen. Dat beeld van die bal onder water bleef me bij – hoe harder je duwt, hoe krachtiger hij weer bovenkomt. Wat me toen raakte, was de realisatie dat ongemak vaak minder lang duurt als je het toelaat.

Als je het opmerkt, benoemt, en er gewoon even mee bent. Geen strijd, geen fix. Alleen ruimte. Ik voelde me zó dankbaar op dat moment. Want ik kon zijn wie ik wilde zijn: dochter, hulpverlener, mens.

Van persoonlijke ervaring naar professioneel kompas

Die ervaring neem ik elke dag mee in mijn werk als begeleider van cliënten met eetproblemen. Ik zie vaak mensen die vastzitten in controle. Die vechten met hun hoofd, hun lichaam, hun gedachten. Eten beheerst hun leven, niet omdat ze ‘zwak’ zijn – maar omdat ze geleerd hebben dat het eten (of niet eten) iets controleerbaars biedt in een wereld die vaak onveilig voelt.

Wat ik hen wil leren?

Stoppen met het zinloze gevecht. Niet door alles “los te laten” of “positief te denken”, maar door te oefenen met andere vaardigheden. Ervaringsgericht werken, zodat ze – net als ik – kunnen kiezen voor zichzelf. Niet morgen, maar vandaag. In het moment. Dat is waar “Je Moet Niks” over gaat. Mentale flexibiliteit. Erkennen dat je ongemak mag voelen, maar dat je ook invloed hebt op hoe je ermee omgaat. En vooral: dat je elke dag weer kunt kiezen om “bij te sturen” in een leven dat voor jou waardevol is. Niet omdat het moet. Maar omdat je het waard bent.

Je moet niks!